Mijn dochter van 3 kan niet slapen. Per hoge uitzondering mag ze samen met mij naar De Wereld Draait Door kijken. Net als we inschakelen, schalt de keiharde garagerock van Ottoboy onze woonkamer binnen. Ik, met mijn conservatoriumdiploma voor kerkorgel, zeg meteen: “O, dat vind ik niet zo mooi.” Mijn dochter: “O, ik wel.” Ik tel tot drie -wat ik in deze fase van de opvoeding vaak doe, al dan niet hardop- en vraag haar zo onbevangen mogelijk: “Wat vind jij er dan mooi aan?” Haar antwoord leert mij vanuit een heel andere perceptie naar deze muziekstijl luisteren. Bewonderend zegt ze: “Mama, hij schreeuwt zo leuk.”