Overtuigen moet ik niet alleen in mijn werk als tekstschrijver. Ik loop met Deborah (3) en Hadassa (1) naar het dorp. Deborah verzekert mij er nog maar eens van dat het goed is om voor een rood licht te wachten.

Een pijnlijke auto

Tijd voor een stukje uitleg, ik vraag: “Weet je eigenlijk ook nog waarom?” “Ja, anders word je kapot gereden als je op de straat ligt.” Na dit plastische antwoord vervolgt ze: “Maar het kan ook dat er twee auto’s botsen, dat is niet zo erg. Er zijn toch genoeg nieuwe auto’s heb ik gezien.” (Bij de autohandelaar even verderop bij ons aan de dijk.) Ik zeg: “Nou, maar als je in een auto zit tijdens een botsing doet dat heel erg pijn hoor. Je rolt door de hele auto heen.” “Nee hoor, dat doet alleen maar pijn bij de auto zelf.”

Hoe discussieer je met een driejarige? ‘Nee hoor, auto’s zijn voorwerpen en die voelen niets?’ Of: ‘Ja, maar een nieuwe auto is heel duur?’

Drogredenen

Eén ding weet ik zeker: wat ik ook zeg, ze zal mijn argumenten á la minute toetsen op:

• waarheid: ‘Wat is een voorwerp? Zijn wij ook een voorwerp?’
• geldigheid: ‘Waarom hebben wij dan wel een auto? Als hij echt zo duur is en jij bij knuffelbeesten en snoepjes al zegt dat we daar geen centjes voor hebben….’
• logica: ‘Ja maar, jij zegt altijd dat het heel erg pijn doet, als je kapot gaat en de auto gaat kapot als hij botst.’

Pijnlijke vragen (?!) Heerlijk dat redeneren. Ze ontdekt niet alleen de fysieke wereld, maar ook de wereld van de taal. En daarbinnen nemen drogredenen een belangrijke plaats in.