Ook dit hoort bij ondernemen: er zijn momenten in je leven dat je geen social media, geen muziek, geen taal lijkt te verdragen. Het digitale verkeer op de sociale snelweg raast langs je heen. De gedachte alleen al aan de imposante, repeterende basmelodie van de Passacaglia van Bach is te overweldigend. In deze verstilling lijkt ieder woord te veel.

Vervlogen

Op 14 juli jongstleden overleed mijn oudste broer Cornelis. Hij was 36 jaar, anderhalf jaar ouder dan ik. Ik weet niet beter of we deden alles samen: samen spinnen ontdekken in de tuin, samen naar school, samen naar de muziekschool, samen studeren in Leiden, hij rechten en ik Nederlands. Hij was mijn maatje; ook al verschilden onze karakters enorm, we kenden elkaar door en door. Totdat hij psychisch ziek werd op 22-jarige leeftijd, direct na zijn afstuderen. Het verhaal van zijn laatste levensjaren en in het bijzonder van de laatste maand dat hij leefde, laat zich hier niet vertellen. In zijn overlijdensbericht naar familie en vrienden heb ik het als volgt verwoord:

“Na bijna vier weken van strijd en operaties werd hij zo ziek dat zijn lichaam het niet meer aankon. Na zijn overlijden lag er een vredige trek op zijn gezicht. Hij is nu voor altijd thuis en wordt nooit meer geplaagd door zijn geest of lichaam. (…) Hij was bijzonder: zeer getalenteerd, vriendelijk, tevreden met weinig, altijd geïnteresseerd in ons, in de kinderen. Hij was zoveel meer dan zijn ziekte, voor ons was dat een bijzaak, maar voor hem te zwaar.”

In de weken na zijn overlijden komen we er door zijn nalatenschap achter hoezeer hij geplaagd werd door zijn gedachten. Door het idee dat zijn leven geen zin had, omdat hij geen relatie had, geen werk en geen vooruitzicht op genezing van zijn schizofrenie.

Woorden

De eerste keer dat ik weer op Twitter kijk, is op de dag van zijn begrafenis. De warme en meelevende reacties van mijn twittervrienden doen mij besluiten het kanaal nog niet af te schrijven. Mijn werk dwingt me om de grenzen van de taal weer op te zoeken. Omwille van mijn oprechte en enthousiaste klanten ben ik bereid het gevecht aan te gaan: waar vind ik de juiste woorden?

Tonen

Mijn meelevende pianostemmer vraagt bezorgd wat ik met mijn piano heb gedaan, of beter niet heb gedaan. Hij hoort aan de Grotrian Steinweg dat hij te weinig is aangehaald, dat de toetsen een bepaalde aanraking missen. Tja, onze jongste dochter van bijna 2 heeft nu eenmaal een robuuster aanslag.

Over de grens

En dan, bijna 3 maanden nadat mijn zintuigen zich afsloten voor mijn passie, mijn liefde, komt er een zacht briesje aangewaaid. Een nieuwe twittervriend, @IGFZwolle stuurt mij de volgende tweet:

@MariaBalkenende Dank voor het terugvolgen. En om de tweet te vullen, muziek: youtu.be/GQf4Uf6YU_4 van Fernando Sor.

Precies genoeg informatie om mijn nieuwsgierigheid op te wekken. De artiest, David Starobin, ken ik niet, dus het is veilig… Ik luister weer muziek!

Op Facebook vind ik deze zelfde morgen een uitnodiging van Lien de Ruyck om vrienden te worden. Lien, nooit gezien? denk ik eerst. Maar de foto van haar gezicht verborgen achter een immense cameralens doet mij de beslissing even uitstellen. Met een variant op Liens weblog: (…)

“Honderdvijftien dagen… Precies zo lang is het geleden dat ik m’n laatste zelfgevoelde zin neerpende. Precies zo lang is het, sinds de inkt blonk en de taal onstuimig onder dit nu roffelend paar bleke vingers rolde. Precies zo lang.”

Intuïtief weet ik weer de kracht van woorden en van tonen. Ze brengen mij voorbij de grens van waken en van dromen. In een onbegrensd domein waar alles mogelijk is. Waar passie niet met vuur komt, maar in het suizen van een zachte stilte.